Over mezelf


Bastiaan Schepers, psychisch hulpverlener

Vooraf heb ik nooit nagedacht over een vorm van opleiding tot psychisch hulpverlener. Maar na het vreselijke proces waar ik doorheen ben gekomen ziet de wereld er anders uit. 

Mijn missie
Inmiddels is het mijn levensmissie geworden om lotgenoten die nu voor diezelfde opdracht staan, te helpen. Juist doordat ik weet hoe zwaar en moeilijk het is om goed om te gaan met een depressie ben ik mijn eigen praktijk begonnen. Hierbij is mijn ervaringsdeskundigheid absoluut het belangrijkste middel om iemand anders te kunnen begeleiden en helpen. Wie zelf nooit een depressie heeft gehad, zal ook nooit weten wat het is, hoe het voelt.

Naast mijn ervaring ben ik een studie gaan doen als depressie-coach, om zo nóg beter mijn werk te kunnen doen. Deze studie heb ik succesvol afgerond waardoor ik gecertificeerd depressie-coach ben en cliënten mag ontvangen en begeleiden. Ik bied jou héél graag mijn hulp!

Mijn verhaal in het kort
Onderweg naar Zwolle nader ik ter hoogte van Meppel een file. Iedereen staat stil. Op het moment dat ik me realiseer dat ik geen kant op kan nu, word ik kortademig, breekt het zweet me uit en gaat mijn hart tekeer. Een zéér onbehaaglijk gevoel begint de controle over mijn lichaam over te nemen. Niet helemaal plotseling slaat er complete paniek toe, ik weet niet wat ik moet. 

Afschuwelijk! Wat gebeurd er? Ik moet hier weg! Ik denk dat deze aanval ongeveer twee tot drie minuten door mijn lichaam gierde. Daarna realiseer ik me dat ik nog leef. Mijn eerste paniekaanval was een feit. Via de vluchtstrook ben ik naar Staphorst gereden om bij te komen, nadat flink wat bestuurders al toeterend mijn gedrag afkeurden. 

Zij snapten niet hoe ik me voelde, ik moest per sé uit die file. Terwijl ik bij een tankstation een flesje water drink en enigszins tot bezinning kom, realiseer ik me dat ik me al een flinke tijd niet goed voel. Angsten, ongelukkig zijn, niet kunnen genieten van dingen waar ik eerder wel van kon genieten, gejaagdheid, overal tegenop zien, negatieve gedachtes. Kortom, ik was al een tijd ziek en het werd steeds maar erger met allerlei klachten, inmiddels een enorme waslijst. 

Omdat ik op dat moment nog onbekend was met deze problematiek en dus niet wist wat ik had, ondernam ik geen actie om hiermee aan de slag te gaan. Het gevolg daarvan was dat er dus geen eind aan mijn klachten kwam. Uiteindelijk, nadat ik me nog slechter ben gaan voelen en echt geen uitweg meer zag, heb ik mijn naasten uitgelegd hoe ik me voelde. Pas toen heb ik de eerste stappen naar hulp gezocht. Een proces waarvan ik van te voren nooit had verwacht dat dit jaren van mijn leven zou kosten. (een proces van jaren hoeft overigens niet voor jou te gelden, alles valt en staat met de mate / ernst van je depressie). 

Zo’n drie psychologen hebben me proberen te helpen. Helaas niet met het gewenste resultaat. Ik verviel regelmatig in het verkeerde patroon. Uiteindelijk heb ik het zelf uitgezocht nadat ik opnieuw een terugval kreeg. Met de grootst mogelijke moeite en radeloos (letterlijk) als ik was, had ik me voorgenomen om mijn leven helemaal op de schop te gooien, denk hierbij aan werk en alle andere verplichtingen die ik op dat moment had. Een enorme dosis structurele rust (een proces van jaren) waarbij ik elke dag werkte aan herstel, heeft er voor gezorgd dat ik inzag hoe ik kon afrekenen met deze ziekte. 

Veruit de zwaarste en moeilijkste "opleiding” uit mijn leven, zeker als je kijkt naar de lengte van het proces. Daar kan geen studie tegenop. Nu ik eindelijk (eindelijk, eindelijk) mezelf weer ben, wil ik lotgenoten helpen. Ik weet wat je doormaakt. Het is een levensmissie voor mij geworden om jou te kunnen helpen. Ik bied je héél graag mijn ondersteuning.